ماجراجویی لوئیس دیاز در تیم لیورپول سرانجام پس از حدود سه سال و نیم به پایان رسید. این وینگر ۲۸ ساله کلمبیایی با قراردادی به ارزش تقریباً ۶۵ میلیون پوند به تیم پرستاره بایرن مونیخ پیوست. طی این مدت، دیاز موفق شد همراه با لیورپول به تمام افتخارات داخلی دست یابد و در فصل ۱۴۰۴/۱۴۰۵ (۲۰۲۴/۲۵) نیز قهرمانی لیگ برتر انگلیس را جشن گرفت.
او در آخرین فصل حضورش یکی از مؤثرترین بازیکنان تیم تحت هدایت آرنه اسلات بود و با ۱۳ گل، نقش پررنگی در قهرمانی تیم داشت. اما پایان حضور دیاز در لیورپول بدون حاشیه نبود و شکافهایی میان ستاره کلمبیایی و باشگاه رخ داد.
دیاز؛ قربانی اولویتبندی قراردادها
بر اساس گزارش رسانههای کلمبیایی، لوئیس دیاز که تا سال ۲۰۲۷ با لیورپول قرارداد داشت و هفتهای در حدود ۵۵ هزار پوند دریافت میکرد، انتظار داشت بعد از نمایش درخشانش پیشنهاد تمدید و افزایش حقوق دریافت کند. با این حال، باشگاه قراردادهای محمد صلاح و ویرژیل فندایک را نسبت به تمدید دیاز در اولویت قرار داد و حتی پس از آن نیز تمرکز روی خرید بازیکنان جدید معطوف شد.
تمدید قرارداد صلاح و فندایک با دستمزد بسیار بالا (حدود ۴۰۰ هزار پوند در هفته) و جذب چند بازیکن گرانقیمت، باعث شد دیاز احساس کند از نظر باشگاه در اولویت نیست. همین موضوع و بیتوجهی به درخواستهای او، موجب نارضایتی و «ایراد» در روابط شد.
رد پیشنهادات و دلخوری دیاز
در حالی که تیمهایی مانند بارسلونا و بایرن مونیخ پیشنهادهای خوبی برای جذب دیاز ارائه کرده بودند، لیورپول در ابتدا این پیشنهادها را رد کرد و این امر، نارضایتی بازیکن را دوچندان نمود. به باور دیاز، باشگاه او را از بندی که حاضر به رفع آن نبود، محروم کرد؛ یعنی نه حاضر به تمدید و افزایش حقوق بود و نه اجازه جدایی میداد.
در نهایت اما لیورپول با دریافت مبلغ قابل توجه ۶۵ میلیون پوند موافقت کرد و انتقال دیاز به بایرن مونیخ قطعی شد. بدین ترتیب، این بازیکن از نظر مالی نیز شرایط بسیار بهتری پیدا کرد و دستمزد او در تیم آلمانی سه برابر لیورپول خواهد بود.
انتقال دیاز از نگاه هواداران لیورپول و فوتبالدوستان ایرانی، نمونهای از پیچیدگیهای مدیریت منابع انسانی و تصمیمات استراتژیک در فوتبال مدرن است. در ایران نیز همواره جای بحث بر سر تمدید قراردادها و اولویتبندی بازیکنان شاخص در باشگاههای بزرگ وجود دارد.
ارسال دیدگاه