تیم ملی نروژ پس از ۲۸ سال دوری از جام جهانی، امسال با پیروزی درخشان مقابل برزیل و صعود به مرحله یکچهارم نهایی شگفتیساز شد. این اتفاق حاصل برنامهریزی و تغییرات اساسی در سیستم فوتبال این کشور در پانزده سال اخیر است؛ از سرمایهگذاری گسترده در آموزش مربیان و زمینهای مصنوعی گرفته تا تأسیس مدرسه ملی فوتبال (NTS) برای شناسایی و پرورش استعدادهای نوجوان از سراسر کشور.
ستارگانی چون ارلینگ هالند و مارتین اودگارد، فارغالتحصیلان NTS، نقش چشمگیری در این موفقیت داشتند. آنها همراه با ۱۷ بازیکن دیگر از لیگهای معتبر اروپا، با عملکردی منظم و حرفهای ظاهر شدند و نتیجه آن را در حساسترین میدان دیدند.
در مقابل، اسکاتلند پس از حذف زودهنگام و ناکامی در صعود به مراحل حذفی، مورد انتقاد بسیاری قرار گرفت. بسته شدن مدارس استعدادپروری اسکاتلند و فقدان برنامههای جدی توسعه نشان میدهد که برای رسیدن به موفقیت مدل نروژی، نیاز به بازنگری اساسی و تغییر در تفکر فوتبال اسکاتلند وجود دارد.
درس مهم نروژ برای دیگر کشورها این است که عبور از دوران رکود و نزدیک شدن به سطح بالای فوتبال جهانی نیازمند تغییرات ساختاری، سرمایهگذاری مداوم و تعیین مسیر روشن برای رشد استعدادهاست؛ بدون این مؤلفهها، موفقیت در سطح ملی دشوار خواهد بود.
ارسال دیدگاه