دیوگو ژوتا، ستاره پرتغالی سابق لیورپول، تنها بهواسطه بازی درخشانش در زمین فوتبال شناخته نمیشود، بلکه انسانیتی مثالزدنی، تواضع و generosity او باعث شد تا در دل همه اطرافیانش جایگاه ویژهای پیدا کند. ژوتا، زاده شهر گوندومار، از نوجوانی در پانسیون باشگاه پاسوس د فریرا زندگی کرد و با وجود پیشنهاد دریافت آپارتمان، ترجیح داد در همان اتاق ساده خود باقی بماند تا به دور از زرق و برق زودهنگام فوتبال حرفهای، حس خانواده بودن را در کنار کارکنان باشگاه حفظ کند.
او همیشه سپاسگزار زحمات کسانی بود که در مسیر پیشرفت کمکش کردند و هیچگاه گذشته خود و افرادی که در موفقیتش نقش داشتند را فراموش نکرد. حتی پس از ازدواج با عشق دوران نوجوانیاش، خانم ترزا (مدیر پانسیون) را نیز به مراسم دعوت کرد و او را کنار خانوادهاش نشاند تا قدردانی عمیق خود را ابراز کند.
ژوتا با تمام موفقیتهای ورزشی – قهرمانی لیگ برتر انگلیس، گلزنی برای لیورپول و حضور در تیم ملی پرتغال – همواره به ریشههای خود وفادار ماند. برخلاف بسیاری دیگر، هیچگاه برای خرید کفش یا امکانات گرانقیمت به خانوادهاش فشار نیاورد و ارزش شرایط زندگی خود را درک میکرد. پدر دیوگو نیز اذعان کرده بود که پسرش از همان کودکی قناعت و همدلی را سرلوحه قرار داده بود.
وی به عنوان الگویی برای فوتبالیستهای جوان، کفشهای برند خود را برای کودکان نیازمند باشگاه سابقش ارسال میکرد و حاضر نبود هیچ کمکی را از اطرافیان دریغ کند. حتی شماره تلفنش را پس از انتقالهای بزرگ تغییر نداد و همواره برای تماس با دوستان و مربیان سابقش دسترس بود.
درگذشت تأثربرانگیز ژوتا و برادرش در سانحه رانندگی برای فوتبال پرتغال و باشگاه لیورپول ضایعه بزرگی بود. اما خاطرات فروتنی، مهربانی و انساندوستی او میان هواداران و بازیکنان باقی میماند و همه بدان اذعان دارند که او نهتنها ستاره فوتبال، بلکه نمونهای واقعی از انسانیت بود. همانطور که مربیان و همتیمیهایش گفتهاند: ژوتا هرگز ریشههای خود را فراموش نکرد و در اوج شهرت و ثروت نیز شخصیت اصیل و خاکیاش را حفظ کرد.
















ارسال دیدگاه