جام حذفی فوتبال انگلیس (FA Cup) همواره به عنوان سرچشمه شگفتیها و رویدادهای غیرمنتظره شناخته میشود؛ جایی که تیمهای ردههای پایینتر میتوانند مقابل غولهای لیگ برتر عرض اندام کنند. اما این سؤال همواره مطرح است که آیا برای حفظ جذابیت و عدالت، باید قانون میزبانی تیمهای ضعیفتر در دیدار مقابل حریفان پرقدرتتر به صورت یک قاعده دائمی در نظر گرفته شود؟
مزایای فنی و روحی میزبانی برای تیمهای ضعیفتر
میزبانی تیمهای رده پایینتر علاوه بر ایجاد انگیزه و حمایت روحی از سوی هواداران، شرایط فنی مسابقه را هم دگرگون میکند. زمینهای ناهموار، جو پرشور تماشاگران محلی و ساختار سادهتر، دشواری زیادی برای ستارههای لیگ برتر ایجاد میکند و فاکتورهای میزبانی باعث میشود فاصله فنی تیمها کمتر به چشم بیاید. نمونههایی چون پیروزی پورت ویل مقابل ساندرلند یا مانسفیلد در مقابل برنلی، مصداق بارز تأثیر شرایط میزبانی هستند.
نگاه مالی؛ تیغ دو لبه میزبانی
با وجود هیجان و خاطرهسازی بازی در ورزشگاه خانگی تیمهای کوچک، واقعیت اقتصادی حاکی از چیز دیگری است. درآمد حاصل از میزبانی تیم پاییندسته در ورزشگاه کوچک، اغلب بسیار کمتر از درآمد احتمالی بازی در ورزشگاهی مثل امیریتس یا استمفورد بریج با دهها هزار تماشاگر است. با حذف بازیهای تکراری (replay)، این شکاف درآمدی برای باشگاههای ضعیفتر عملاً عمیقتر هم شده است.
سیاست کشورهای دیگر؛ تجربه آلمان و اسپانیا
در آلمان و اسپانیا به طور رسمی قانونی تصویب شده که طبق آن در دو یا چند دور ابتدایی جام حذفی (DFB Pokal و Copa del Rey)، تیمهای رده پایینتر به طور خودکار میزبان میشوند. همین سیاست سبب شده که بسیاری از شگفتیها حاصل بازی در زمین تیمهای کوچکتر باشد و درآمد مناسبی برایشان ایجاد شود.
جمعبندی
با توجه به تأثیر روحی-فنی مثبت میزبانی بر تیمهای رده پایین، افزایش احتمال وقوع شگفتی و همچنین تجربه موفق کشورهای اروپایی، میتوان گفت تعیین میزبانی برای تیمهای ضعیفتر عامل مؤثری در حفظ جادوی جام حذفی است. اما نباید فراموش کرد که موضوع درآمد و توسعه اقتصادی این باشگاهها نیز نیاز به بازنگری جدی در قوانین توزیع درآمد دارد.
ارسال دیدگاه