باشگاه لسترسیتی طی یک دهه گذشته همواره سوژه تیترهای داغ دنیای فوتبال بوده است؛ دههای که با قهرمانی خارقالعاده این تیم در لیگ برتر انگلستان در فصل ۲۰۱۶-۲۰۱۵ آغاز شد و با سقوط مجدد به چمپیونشیپ در سالگرد همین قهرمانی به نقطه پایانی متفاوتی رسید.
فتحی تاریخی و تلخترین فقدان
قهرمانی لسترسیتی در سال ۲۰۱۶، یکی از عجیبترین و الهامبخشترین داستانهای ورزشی در جهان بود. در حالی که بسیاری این تیم را پیش از آغاز فصل یکی از گزینههای سقوط میدانستند، شاگردان کلودیو رانیری با درخشش ستارههایی چون جیمی واردی و ریاض محرز، جام قهرمانی را بالای سر بردند. اما فقط دو سال بعد، حادثه تلخ جانباختن ویچای سریوادهانا پراپابا، مالک و حامی بزرگ تیم، در سانحه هلیکوپتر، ضربه سنگینی به باشگاه و هوادارانش زد.
افتخارات، افت و خیزها و بحران مالی
در این سالها، علاوه بر قهرمانی لیگ برتر، لسترسیتی موفق به فتح جام حذفی و کامیونیتی شیلد شد و حتی تا مرحله یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا پیش رفت. ولی همه این افتخارات با سقوط دو باره به لیگ پایینتر سایه انداخت. کاهش سرمایهگذاری، مشکلات ناشی از رعایت قواعد مالی و خروج ستارههایی مانند جیمی واردی و هری مگوایر (که انتقال ۸۰ میلیون پوندیاش به منچستر یونایتد همچنان رکورد باشگاه است)، لستر را از جایگاه تیمی مدعی دور کرد.
تغییر مربیان و بازسازی دشوار
در این مسیر پر فراز و نشیب، نامهایی چون رانیری، برندان راجرز و حالا مارتین سیفونتس روی نیمکت لستر نشستهاند. رتبههای نامناسب، عدم جذب بازیکنان بزرگ و دامنگیر شدن به بحران اقتصادی، هواداران را نسبت به آینده باشگاه نگران کرده است.
نگاه به آینده؛ امید با چاشنی واقعیت
با حضور مربی جدید و بازگشتی دوباره به چمپیونشیپ، طرفداران درس بزرگی از این دهه گرفتند: هیچ چیزی در فوتبال قطعی نیست. مدیران و بازیکنان با اتکا به سابقه روشن و ارزشهای باشگاه، رویای بازگشت مقتدرانه به لیگ برتر را در سر دارند، اما این بار همه میدانند که ثبات، برنامهریزی و سرمایهگذاری هوشمندانه کلید موفقیت دوباره خواهد بود.
داستان لسترسیتی، الهامبخش هر تیم شهرستانی یا کمامکانات است؛ تیمی که نشان داد میتوان قهرمان شد، اما بدون مراقبت و مدیریت صحیح، سقوط هم ممکن است. این دهه برای هواداران لسترسیتی پر از خاطرات فراموشنشدنی خواهد ماند؛ چه تلخ، چه شیرین.
ارسال دیدگاه