شکست سه بر صفر ایتالیا برابر نروژ در اولین بازی مرحله مقدماتی جام جهانی، شوکی بزرگ به فوتبال این کشور وارد کرد. این شکست نه تنها امیدهای صعود مستقیم به جام جهانی را کمرنگ کرد، بلکه باعث شد فدراسیون فوتبال ایتالیا تصمیم به اخراج لوچانو اسپالتی بگیرد؛ مربیای که قرار بود ناجی فوتبال ایتالیا باشد و تیم را از بحرانهای پیاپی خارج سازد.
وضعیت فعلی تیم ملی ایتالیا، یادآور خاطرات تلخ عدم صعود به دو جام جهانی گذشته است. ایتالیا پیشتر در پلیآفها به سوئد و مقدونیه شمالی باخت و بالاخره این ناکامیها به نقطهای رسید که حذف یک مربی باتجربه نیز اجتنابناپذیر شد. گرچه تیم تحت هدایت اسپالتی موفق شد در بازی خداحافظی مقابل مولداوی با نتیجه ۲-۰ پیروز شود، اما فاصله با صدرنشین گروه یعنی نروژ هنوز زیاد است و ایتالیا چارهای جز پیروزی در پنج بازی آینده ندارد.
معمای جانشینی اسپالتی
پس از جدایی اسپالتی، نام کلودیو رانیری بلافاصله به عنوان گزینهای محتمل مطرح شد. اما این مربی باتجربه ضمن ابراز علاقه به ادامه فعالیت در رم، پیشنهاد تیم ملی را رد کرد. در حال حاضر استفانو پیولی، سرمربی سابق تیمهایی چون لاتزیو و اینتر و فعلاً فعال در عربستان، جدیترین گزینه برای سپردن سکان تیم ملی محسوب میشود.
مطابق گفته کارشناسان ایتالیایی، صعود به جام جهانی برای این کشور موضوعی فراتر از ورزش است و جنبهای حیثیتی و حتی اقتصادی دارد. نمیتوان تصور کرد آتزوری برای سومین بار متوالی غایب بزرگ این رقابتها باشند.
ریشه بحران: فقط مربی مقصر نیست
گرچه انتقادها از تصمیمات فنی اسپالتی مخصوصاً تغییر سیستم بازی در آخرین لحظه بالاست، اما مشکلات ریشهدارتر از یک مربی یا تاکتیک خاص است. ساختار فوتبال ایتالیا سالهاست با مشکلات اساسی مانند کمبود بازیکنان ایتالیایی در سری آ، تمرکز افراطی بر تاکتیک و جایگاه ندادن به خلاقیت و تکنیک فردی در تیمهای پایه دست و پنجه نرم میکند.
پیشرفتهایی در تیمهای جوانان و کسب مقامهای قهرمانی و نایب قهرمانی در ردههای سنی زیر ۱۷، ۱۹ و ۲۰ سال دیده میشود، اما این استعدادها کمتر فرصت بازی در سطوح بالا را پیدا میکنند و آموزش فنی نیز با تاکید شدید بر نظم تاکتیکی، مجال رشد خلاقیت را میگیرد.
آینده تیم ملی ایتالیا
تیم ملی ایتالیا اکنون دو راه پیش رو دارد: یا با انتخاب مربیای نوگرا و حمایت از نسل جوان، تحولی جدی در ساختار و سبک بازی خود ایجاد کند یا با تکرار عادتهای گذشته، در چرخه ناکامیهای پیاپی بماند. آنچه مسلم است، صعود به جام جهانی ۲۰۲۶ برای آتزوری یک انتخاب نیست، بلکه یک ضرورت است.
ارسال دیدگاه