در تاریخ ۲۸ آوریل ۱۹۹۳، وقوع حادثهای تلخ جهان فوتبال آفریقا را در شوک فرو برد؛ هواپیمای حامل اعضای تیم ملی فوتبال زامبیا در مسیر مسابقات انتخابی جام جهانی ۱۹۹۴، کمی پس از بلند شدن از لیبرویل در گابن، سقوط کرد و تمامی ۳۰ سرنشین آن، از جمله بازیکنان، کادر فنی و خدمه، جان باختند. این حادثه نه تنها جامعه ورزشی بلکه کل ملت زامبیا را در غم فرو برد. بازیکنانی که نماد امید و غرور ملی بودند، یکشبه از بین رفتند.
در شرایطی که اقتصاد زامبیا زیر فشار کاهش قیمت مس فروپاشیده بود و کشور با بحرانهای سیاسی و معیشتی دست و پنجه نرم میکرد، تیم ملی فوتبال با لقب محبوب «گلولههای مسی» تنها روزنه امید مردم شده بود. معروفترین چهره آن زمان تیم، کالوشا بوالیا، در هلند بازی میکرد و به دلیل بازیهای باشگاهی از جمله قربانیان حادثه نبود.
گزارشها نشان دادند که نقص فنی موتور و اشتباه انسانی خلبان، علت این سقوط بود. اجساد جانباختگان پس از جستوجوی دشوار از اقیانوس اطلس بیرون کشیده و با حضور بیش از صد هزار نفر در ورزشگاه استقلال لوساکا به خاک سپرده شدند. آنجا بود که باغچه یادبود «قهرمانان» شکل گرفت و هر یک از قربانیان در حلقهای مدفون شدند.
با این فاجعه، بسیاری باور داشتند که رؤیای حضور تاریخی زامبیا در جام جهانی و موفقیت در آفریقا برای همیشه از دست رفته است. اما با تلاش کالوشا بوالیا و حمایت رئیسجمهور، فرآیند بازسازی تیم آغاز شد. با تربیت نسل تازهای از بازیکنان و همکاری مربیان خارجی نظیر روالد پائولسن، تیمی جدید شکل گرفت که با انگیزهای دوباره، نه تنها برای خود بلکه برای احترام به یاد رفتهها به میدان میرفتند.
زامبیا تا یکقدمی صعود به جام جهانی آمریکا پیش رفت اما در بازی آخر مقابل مراکش یک امتیاز کم آورد. با این حال، به شگفتی همگان، این تیم جوان در جام ملتهای آفریقای ۱۹۹۴ به فینال راه یافت و برای دومین بار همه دوستداران فوتبال در قاره سیاه را خواهان موفقیت خود کرد؛ هرچند قهرمانی را به نیجریه واگذار کرد.
اما پاداش واقعی سالها تلاش، انتظار و غلبه بر درد، در سال ۲۰۱۲ و در خاک گابن – نزدیک همان ساحلی که سالها قبل فاجعه سقوط رخ داده بود – نصیب زامبیا شد. تیم ملی تحت هدایت هروه رنار فرانسوی، بدون ستارههای اروپا و با بازیکنانی عمدتا بومی، یک موفقیت تاریخی ثبت کرد و در ضربات پنالتی تیم قدرتمند ساحل عاج را شکست داد و قهرمان ملتهای آفریقا شد. اعضای تیم قبل از فینال به ساحل حادثه رفتند و به جانهای باخته ادای احترام کردند؛ اقدامی که سبب انگیزه و اتحاد بیشتر شد.
تجربه تلخ سقوط هواپیما و فقدان یک نسل طلایی، سرانجام تبدیل به نقطه عطفی برای فوتبال زامبیا شد. آنها ثابت کردند که امید و پشتکار، حتی در سختترین شرایط، میتواند ملتی را دوباره به اوج برساند و نسل گمشده را جاودانه کند.
ارسال دیدگاه