تیم ملی فوتبال اسکاتلند با هدایت استیو کلارک، پس از سالها ناکامی حالا در آستانه یک موفقیت تاریخی قرار گرفته است. پیروزی پرگل مقابل لیختناشتاین بعد از شکست از ایسلند، نهتنها امیدها را زنده کرد بلکه نشان داد تیم ملی اسکاتلند با برداشتن قدمهایی صحیح، شناخت بهتری از نقاط ضعف و قوت خود پیدا کرده است.
در کنار چالشهایی مانند شکست در خانه که برای هواداران ایرانی فوتبال نیز ملموس است، مسئله مهم در اسکاتلند روحیه ملی شده است. بازیکنانی که حاضر نیستند اردو را ترک کنند و حتی مقابل حریفان نهچندان قدرتمند حاضر میشوند، از تغییر نگاه و انگیزه صحبت میکنند؛ موضوعی که خیلی از ایرانیها دوست دارند در تیم ملی خودشان هم ببینند.
اهمیت صعود به جام جهانی بعد از دو حضور پیدرپی در یورو، باعث شده استیو کلارک را در مسیر تبدیل شدن به یکی از موفقترین مربیان تاریخ اسکاتلند قرار دهد. او اگر بتواند تیمش را بدون نیاز به پلیآف به جام جهانی ببرد، قطعا نامش در کنار بزرگانی چون الکس فرگوسن خواهد آمد.
نکته کلیدی دیگر جوانگرایی در اسکاتلند است؛ نامهایی مانند بن دوک و نوجوانان تازه وارد به اردو اهمیت تجربه بینالمللی و نو شدن نسل را در یک تیم ملی نشان میدهد. این امر مقایسه جالبی با وضعیت فوتبال ایران دارد، جایی که گاهی تغییر نسل با مقاومتها و انتقادهای زیادی مواجه میشود.
اسکاتلندیها با وجود دشواری گروه مقدماتی با دانمارک، یونان و بلاروس اما خوشبین هستند و باور دارند که با ترکیب هوش تاکتیکی، تجربه جمع شده و انگیزه ملی، میتوانند تاریخساز شوند. امیدواریم تیم ملی ایران هم بتواند چنین اتحاد و انگیزهای را در مسیر مسابقات آینده به نمایش بگذارد.
ارسال دیدگاه