می‌گویند جریان عظیم پولی که منچسترسیتی در دوره تخلفات مالی‌اش در بازار نقل و انتقالات خرج کرد، نه فقط این باشگاه بلکه بسیاری از تیم‌های دیگر و حتی فوتبال اروپا را تحت تأثیر قرار داد. باشگاه منچسترسیتی در فاصله سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۸ حدود ۱.۲ میلیارد پوند برای خرید بازیکنان هزینه کرد؛ هزینه‌هایی که بدون تخلف‌های مالی این باشگاه، احتمالاً بسیار کمتر می‌شد.
بیشترین مبلغ انتقال توسط سیتی به باشگاه‌هایی چون وولفسبورگ (در مورد کوین دی‌بروینه)، موناکو (در مورد مندی و برناردو سیلوا) و آرسنال پرداخت شد. این پرداخت‌ها اگرچه در لحظه به نفع برخی باشگاه‌ها بود، اما همواره منجر به رشد و موفقیت آن‌ها نشد؛ برای مثال، وولفسبورگ پس از فروش دی‌بروینه با افت شدیدی مواجه شد و موناکو نیز پس از جدایی ستاره‌هایش از کورس قهرمانی فاصله گرفت. حتی آرسنال علیرغم دریافت بیشترین مبالغ، در آن دوره نتوانست برای قهرمانی لیگ جزیره بجنگد.
در این میان، تأثیر پول‌ها به شکل غیرمستقیم نیز ملموس بود. برای مثال، باشگاه‌هایی مانند کویینزپارک رنجرز و بارنسلی از طریق بندهای انتقال، از نقل و انتقالات راحیم استرلینگ و جان استونز سود کلانی بردند، اگرچه این درآمدها ضامن پیشرفت مستمر آن‌ها نبود؛ چنانکه بارنسلی مدتی بعد به دسته پایین‌تر سقوط کرد و کویینزپارک به لیگ برتر برنگشت.
تحلیل تجربیات باشگاه‌هایی که بیشترین سود را از انتقالات سیتی بردند، نشان می‌دهد بسیاری از آن‌ها در بازه‌ای کوتاه‌مدت وضعیت بهتری داشتند اما عموماً طی چهار فصل پس از فروش بازیکنان ستاره خود باز هم به قهرمانی در لیگ یا اروپا نرسیدند.
در مجموع، جریان مالی بی‌سابقه منچسترسیتی در این بازه زمانی فوتبال اروپا و انگلیس را به شدت تحت تأثیر قرار داد، اما مفید بودن این وضعیت برای تیم‌ها در بلندمدت زیر سؤال است. رکوردهای شکسته، قیمت‌ها و انتظارات بازار نقل و انتقالات و حتی قواعد بازی با پمپاژ این پول‌ها تغییر کرد، اما اثرات مثبت آن برای همه مشهود نبود.
ارسال دیدگاه