با آغاز شمارش معکوس یکساله تا جام جهانی ۲۰۲۶، آینده تیم ملی فوتبال انگلیس با هدایت توماس توخل مورد سؤال جدی هواداران و کارشناسان قرار گرفته است. نمایش ضعیف انگلیس مقابل سنگال و شکست ۳-۱ در دیداری دوستانه، موجی از نگرانی و انتقاد را در رسانهها و بین تماشاگران انگلیسی برانگیخته و بسیاری معتقدند که سرمربی جدید نتوانسته تغییری مثبت نسبت به دوران گرت ساوتگیت ایجاد کند.
در ایران هم که فوتبال انگلیس همیشه هواداران خاص خود را دارد، این وضعیت مورد توجه است. تیم ملی انگلیس در دوران ساوتگیت، هرچند گاهی محافظهکارانه بازی میکرد اما به ثبات نسبی، رسیدن به دو فینال پیاپی در یورو و هویت مشخص شهرت یافته بود. اما توخل، با رویکردهای متفاوت و ترکیبهای متغیر، هنوز نتوانسته آن هویت مشخص را در تیمش ایجاد کند. پرداختن به استفاده از بازیکنان پا به سن گذاشتهای چون کایل واکر و جوردن هندرسون، و بیاعتمادی به ستارگان جوانتر، سوالات زیادی ایجاد کرده است.
نگرانی اصلی، بیهویتی تاکتیکی و بیثباتی ترکیب است. همانطور که در گزارش آمده: «هیچ برنامه مشهود یا پیشرفتی دیده نمیشود»، حتی برخی از هواداران انگلیسی معتقدند که عملکرد تیم نسبت به پایان دوره ساوتگیت پسرفت داشته است. انتخاب بازیکنان و پستهای آنها نهتنها تماشاگران انگلیسی، بلکه تحلیلگران ایرانی را هم به فکر فرو برده که آیا تیمی مدعی جام جهانی، باید تا این حد مبهم باشد؟
در این میان البته باید تأکید کرد که توخل هنوز فرصت دارد؛ او تنها چهار مسابقه روی نیمکت انگلیس نشسته و همیشه امکان تحول در فوتبال وجود دارد. نکته مهمتر، نقش هری کین است که با آمار گلزنی فوقالعاده، امید را برای آینده انگلیس زنده نگه داشته است.
از زاویه دید فوتبالدوستان ایرانی، شاید ناکامی بزرگتر انگلیس تحت هدایت توخل این باشد که سهشیرها بار دیگر وارد فصل بلاتکلیفی شدهاند؛ چیزی که پیشتر در جزیره سابقه داشته است. به هرحال، انتقادها و فشارها در فوتبال اروپا همیشه یک امر طبیعی است ولی اگر توخل در ماههای پیش رو نتواند انسجام و هویت تازهای به انگلیس بدهد، انتقادات از اکنون نیز شدیدتر خواهد شد. به نظر میرسد جام جهانی ۲۰۲۶، آزمونی سرنوشتساز برای توخل و بازیکنانش باشد – آزمونی که ایرانیها هم کنجکاوانه دنبال خواهند کرد.
ارسال دیدگاه