در سالهای اخیر، شاهد موج تازهای از سرمایهگذاری آمریکاییها در فوتبال اسکاتلند هستیم. مالکیت کنسرسیومهایی چون 49ers Enterprises در تیمهایی مانند رنجرز و حضور پررنگ سرمایهگذاران آمریکایی در باشگاههایی مثل داندی، هبیرنین، سنت جانستون، آبردین و لیوینگستون، نقطه عطفی بیسابقه در فوتبال باشگاهی این کشور به شمار میآید.
چه عواملی سرمایهداران آمریکایی را به اسکاتلند جذب کرده است؟
در مقایسه با انگلیس، خرید مالکیت باشگاه در اسکاتلند هزینه پایینتر و پتانسیل بالاتر برای سودآوری از مسیرهایی مثل فروش بازیکن و حضور در رقابتهای اروپایی دارد. باشگاههایی چون رنجرز و سلتیک، با سابقه درخشان، استادیومهای مدرن و پایگاه هواداری گسترده، برای سرمایهداران فرصت مناسبی جهت رشد برند و درآمدزایی فراهم میکنند. تجربه موفق صادرات بازیکن در سلتیک نیز نگاه آمریکاییها را به اسکاتلند به عنوان ویترین استعدادها تقویت کرده است.
الگوی چند باشگاهی؛ رویکردی جدید
بسیاری از سرمایهگذاران آمریکایی، همزمان در چند باشگاه در کشورهای مختلف سهیم هستند. هدف آنها، بیشتر انتقال دانش مدیریتی و استفاده از دادههای تحلیلی برای رشد باشگاهها عنوان میشود، هرچند برخی هواداران نگران از دست رفتن هویت باشگاهی و تبدیل شدن تیمها به شعبات امپراتوری فوتبال هستند. تجربه باشگاههایی چون بورنموث و لیدز نیز این مدل را تقویت کرده است.
فرصتها و چالشها از نگاه ایرانی
اگر این اتفاقات را با الگوهای ورزشی رایج در ایران مقایسه کنیم، شاهد هستیم که ورود سرمایههای بزرگ خارجی همواره با حساسیتهای فرهنگی و اجتماعی همراه است. در اسکاتلند نیز، فوتبال عمیقاً بخشی از هویت مردم محسوب میشود و سرمایهداران باید بدانند که موفقیت تنها با خرید سهام باشگاه حاصل نمیشود. بلکه لازم است ارزشهای اجتماعی، خاطرات و حس همبستگی هواداران را نیز پاس بدارند؛ مسئلهای که شاید در فضای فوتبال ایران هم نسبت به حضور سرمایهداران خارجی مطرح باشد.
جمعبندی
ورود آمریکاییها به فوتبال اسکاتلند میتواند فرصتهای بزرگی برای رشد و جهانی شدن این ورزش ایجاد کند، اما به شرطی که با احترام به ریشههای فرهنگی و مشارکت فعال با جامعه هوادار همراه باشد. تجربههای قبلی در ایران و کشورهای دیگر نشان داده که موفقیت پایدار تنها زمانی تحقق مییابد که سرمایهگذاری، همگام با حفظ هویت و فرهنگ باشگاهی پیش برود.
ارسال دیدگاه