نگاهی به تاریخسازی تورنمنت زنان کوئینز و لحظه ایرانپسند «بولتوکانو»
پس از گذشت بیش از نیم قرن، تورنمنت تنیس زنان کوئینز در لندن برگزار شد و لحظاتی تاریخی را برای طرفداران تنیس در بریتانیا رقم زد. برگزاری مجدد این رویداد پس از آخرین دوره در سال ۱۳۵۲، نه تنها حس نوستالژیک بلکه هیجان تازهای را به فضای تنیس انگلیس تزریق کرد. برای ما ایرانیها، وجه تمایز این رقابتها علاوه بر شکستن سنت مردانه این باشگاه، اهمیت موفقیت زنان در میدانهای ورزشی جهانی است؛ چیزی که هنوز در ایران هم دغدغه جدی به شمار میرود.
مشارکت نامهای بزرگی مثل اما رادوکانو و Katie Boulter و به ویژه شکلگیری زوجی با نام دوستداشتنی «بولتوکانو»، توجه جمعیتها را به شکل چشمگیری جلب کرد. این زوج در نخستین حضور دوبل با انرژی مثبت و رفتار دوستانه، یادآور آرمانهای اجتماعی تنیس همچون دوستی، شور و اتحاد بودند. تشویقهای مکرر برای اما رادوکانو، قهرمان اوپن ۲۰۲۱ آمریکا، نشانگر عطش امیدآفرینی برای ستارههای جوان در هر جامعهای است؛ رویایی که نسل جدید تنیس ایران نیز به دنبالش هستند.
جلوه بریتانیایی مسابقهها، حضور هواداران پرشور، قیمتهای مناسب بلیت و فضای زیبای «کوئینز» همه دست به دست هم داد تا بانوان تنیسباز بر بستر تجربهای متفاوت و ارزشمند بدرخشند. تلاش برگزارکنندگان برای ایجاد هویت مستقل و زنانه این مسابقات و آمار جالب، مثل فروش بالای ۵۵٪ بلیت به زنان، تحسینبرانگیز بود؛ آماری که میتواند برای فدراسیون تنیس ایران الهامبخش باشد تا حضور و مشارکت زنان را جدیتر بگیرد.
در کنار موفقیتهای فردی مثل صعود اما رادوکانو تا مرحله یکچهارم و احساس آرامش او نسبت به «خانه و خانواده» در لندن، فضا برای سایر بازیکنان بریتانیایی همچون بولتر، سونای کارتال و هدر واتسون نیز بسیار مطلوب بود. برای ایرانیها که دغدغه امکانات در ورزش زنان را دارند، عملکرد عالی زمین مسابقه و رضایت حتی بازیکنان مرد، معیاری از استاندارد بالای برگزاری در این رویداد است.
در نهایت، تورنمنت زنان کوئینز نه فقط بار دیگر به زنان فرصت حضور در صحنه بزرگ را داد، بلکه نشانهای از رشد و پیشرفت در دنیای تنیس است؛ رشدی که زنان ایرانی نیز شایسته چشیدن آن هستند. موفقیت کوئینز قطعاً نشانهای است از اینکه بازآفرینی فرصتها و باور به توانایی زنان، میتواند فضای ورزش را متحول کند؛ چه در لندن تاریخی و چه در تهران فردا.
نظرات