خانوادههای میزبان در فوتبال: پلی به سوی موفقیت جوانان
وقتی بازیکنان جوان برای پیوستن به باشگاههای بزرگ فوتبال مانند برنتفورد خانه خود را ترک میکنند، بزرگترین دغدغهشان دوری از خانواده و محیط امن است. به همین دلیل، باشگاهها طرح خانوادههای میزبان را اجرا میکنند تا نوجوانانی که از نقاط مختلف میآیند، فضای گرم و خواهرانهای داشته باشند.
برای میشل بونی، مهاجم ۱۷ ساله برنتفورد که پس از مصدومیت مهمی از حمایت والدین دور بود، حضور تیفانی و استیو – زوج میزبان– نقطه عطفی در بهبودی و آرامش روحی او محسوب میشود. او میگوید: "به آنها نیاز داشتم و آنجا بودند." خانواده میزبان نه تنها محل استراحت و خوراک سالم فراهم میکنند، بلکه به عنوان پشتیبانی عاطفی نقش دارند و حتی در فعالیتهای فرهنگی و اجتماعی مشارکت میکنند.
در اکثر تیمهای لیگ برتر انگلستان، این برنامه خانوادههای میزبان با دقت و حساسیت اجرا میشود. از بررسی دقیق متقاضیان تا هماهنگی علایق و فرهنگهای نوجوانان، همه جزئیات در نظر گرفته میشود تا بازیکنان بیشترین احساس امنیت و حمایت را داشته باشند.
سایر باشگاهها مثل بارسلونا روش پانسیون را ترجیح میدهند که بازیکنان نوجوان را در کنار هم قرار میدهد، اما بسیاری همچنان مدل خانواده میزبان را موفقتر میدانند. جولیا آپسون، مدیر پانسیون ساوتهمپتون، از خاطرات خود با بازیکنانی چون گرت بیل و تئو والکات میگوید: «روحیه تیمی و رفاقت باعث شد بسیاری از بازیکنان مسیر حرفهای را آغاز کنند.»
برای بازیکنان خارجی، این حمایتها نقش کلیدی در عبور از چالشهای غربت و وفق یافتن با زندگی جدید دارند. تجربه ژولیان آیاستون، دروازهبان برنتفورد، که پس از مهاجرت از آمریکا با خانوادهای بومی زندگی کرد، نشان میدهد این پیوندها میتواند تا سالها پس از جدایی هم ادامه پیدا کند.
خانوادههای میزبان با انرژی دادن به نسل آینده فوتبالیستها، نقش بزرگی در موفقیت درون و بیرون زمین دارند؛ تا جاییکه بسیاری بازیکنان برای سالها با این خانوادهها در تماس میمانند.
نظرات