واکاوی سقوط روبن آموریم: از تاکتیکهای شکستخورده تا مدیریت متلاطم منچستریونایتد
روبن آموریم، سرمربی پرتغالی، پس از ۱۴ ماه حضور بحثبرانگیز در منچستریونایتد، سرانجام از این باشگاه جدا شد؛ جداییای که بیشتر از هر چیز، تنش، انتقادات و به بنبست رسیدن فلسفه فوتبالیاش را نشان میدهد.
از امید تا بحران؛ اولین نشانههای سقوط
آغاز کار آموریم با امیدهای زیاد همراه بود. او پس از جدایی از اسپورتینگ لیسبون، با وعده تحول تاکتیکی و رویکردی مدرن به اولدترافورد آمد. لجبازی او بر استفاده از سیستم 3-4-3، عدم انعطافپذیری تاکتیکی و نادیده گرفتن درخواستهای مدیران فنی برای ایجاد تغییر، به آرامی شکاف او با رده مدیریتی باشگاه را عمیقتر کرد.
شکست عجیب برابر گریمزبی در جام اتحادیه انگلیس و حذف تاریخی در ضربات پنالتی، اولین زنگ خطر جدی را برای هواداران و مدیران باشگاه به صدا درآورد. رفتارهای احساسی و مصاحبههای جنجالی آموریم پس از این شکست، مدیریتی آسیبپذیر را به نمایش گذاشت.
انتقادها از نقلوانتقالات و مدیریت بازیکنان
آموریم با کنار گذاشتن بازیکنانی مانند مارکوس راشفورد، جیدون سانچو و آنتونی و تحمیل خریدهای پرهزینه و ناکارآمد (مانند انتقال سسکو و اوگارته)، بلاتکلیفی بیشتری را برای ساختار منچستریونایتد ایجاد کرد. این اقدامات نه تنها باعث کاهش ارزش بازیکنان شد، بلکه انسجام تیم را نیز به خطر انداخت.
جایگاه ششم بدون چشمانداز
در حالی که شیاطین سرخ اکنون در رده ششم لیگ برتر قرار دارند، اما انتظارات و پتانسیل این تیم برای هواداران و کارشناسان کافی نبوده است. عقبنشینی پیاپی نسبت به ساختارهای تاکتیکی متفاوت و فضاهای متشنج مدیریتی، سرانجام باعث شد مدیران باشگاه راهی جز اخراج آموریم نداشته باشند.
آینده منچستریونایتد؛ راهی دشوار اما ضروری
مدیران باشگاه اکنون باید با واقعبینی بیشتری وارد فرایند جذب سرمربی جدید شوند. تجربه شکستهای اخیر بار دیگر نشان داد انتخاب مربی، تنها با نگاه به دستاوردهای گذشته و شعارهای نوگرایانه کافی نیست؛ بلکه باید هماهنگی کامل میان ساختار تیمی، مدیریت باشگاهی و برنامههای فنی وجود داشته باشد.
آینده سرخپوشان منچستر به تصمیمهایی بستگی دارد که اکنون باید محکمتر و با نگاه بلندمدت اتخاذ شوند؛ زیرا بازگشت به روزهای اوج، دیگر فقط با تعویض مربی ممکن نخواهد بود.
نظرات