بررسی نیمهنهایی اوپن آمریکا: جدال ستارهها و رویای رکوردشکنی جوکوویچ
در آستانه دیدارهای نیمهنهایی تنیس اوپن آمریکا، توجهها به مصاف ستارههای بزرگ جهان جلب شده است؛ جایی که نواک جوکوویچ، قهرمان ۲۴ دوره گرند اسلم، میکوشد در نقش یک رقیب غیرمنتظره، مانع جدال دوباره یانیک سینر و کارلوس آلکاراز در فینال شود.
اگرچه جوکوویچ ۳۸ ساله به دلیل سن بالا و برخی دغدغههای جسمانی در جایگاه «داوطلب کمتر شانس» مقابل آلکاراز جوانتر قرار گرفته است، اما انگیزه بالای او و تجربه بینظیرش، امید هواداران ایرانی را زنده نگه داشته تا شاید شاهد رکوردشکنی تاریخی او و کسب بیستوپنجمین گرند اسلم باشیم.
در سوی دیگر، یانیک سینر، نفر اول رنکینگ تنیس جهان و قهرمان فصل پیش، به دنبال تداوم سلطه خود بر زمینهای سخت نیویورک است. او باید با فلیکس اوژه-آلیاسیم کانادایی مصاف دهد. هرچند در مجموع روی کاغذ سینر شانس بالاتری دارد، ولی تنیس ایران همیشه در چنین بزنگاههایی منتظر غافلگیریهاست.
آلکاراز پس از شکست برابر جوکوویچ در استرالیا و المپیک، به دنبال انتقام است و با آمادگی مثالزدنی، وارد زمین خواهد شد. جوکوویچ اما معتقد است هنوز چیزی تمام نشده و او هرگز با پرچم سفید به میدان نمیرود. همانطور که خودش گفته است: «هر کس منتظر فینال آلکاراز و سینر است؛ من تلاش میکنم این معادلات را برهم بزنم.»
در ایران، بسیاری از علاقهمندان تنیس با توجه به سابقه و شخصیت ویژه جوکوویچ، رقابت او با نسلی جوانتر را نشانهای از تداوم ارزشهای ورزشی میدانند. صرفنظر از نتیجه، او نماد پشتکار و مبارزه است و عزم راسخ و تمرینات منظم مانند یوگا و مدیتیشن در طول عمر حرفهای او تأثیرگذار بوده است.
در دیدار دیگر، فلیکس اوژه-آلیاسیم علیرغم بردهای قبلی مقابل سینر، فرومیپذیرد که شرایط در گرند اسلم متفاوت است و روی قدرت ذهنی و برنامهریزی شخصی تاکید دارد. او حتی مجبور شده به خاطر این موفقیت برنامه ازدواجش را عقب بیندازد!
به طور کلی، ایرانیها با نگاه ویژهای این مسابقات را دنبال میکنند، چرا که غیر از شور و هیجان تنیس، الگوهای انگیزشی بزرگی از بازیکنانی چون جوکوویچ و سینر میآموزند: ایمان، تلاش و هرگز تسلیم نشدن برابر چالشهای بزرگ.
نظرات