آیا جوکوویچ میتواند انحصار سینر-آلکاراز را در اوپن آمریکا بر هم بزند؟
مسابقات اوپن آمریکا ۲۰۲۵
محل برگزاری: فلاشینگ مدوز، نیویورک تاریخ: ۲۴ مرداد تا ۱۷ شهریور ۱۴۰۴
بار دیگر اوپن آمریکا به نقطه کمربندی تقابل نسلها در تنیس مردان تبدیل شده است. نواک جوکوویچ، تنیسباز پرافتخار صربستانی، با ۳۸ سال سن همچنان قدرتنمایی میکند و رؤیای کسب بیست و پنجمین گرند اسلم را در سر دارد. بسیاری از تنیسدوستان ایرانی رقابت او با جوانترین ستارههای این ورزش، یعنی یانیک سینر و کارلوس آلکاراز را دنبال میکنند.
جوکوویچ که در سالهای ابتدایی حرفهایاش رقیبی جدی برای زوج افسانهای راجر فدرر و رافائل نادال محسوب میشد، حالا شاهد قدرتنمایی نسل آینده است؛ نسلی که اختلاف سنی آنها با فرزند ۱۱ ساله جوکوویچ از اختلاف او با ایشان کمتر است!
پایان سلطه یا شروع مجدد؟
در چند گرند اسلم اخیر، همه چیز از آن سینر و آلکاراز بوده است. بسیاری حتی پیشبینی قهرمانی دوباره جوکوویچ را دور از ذهن میدانستند. با این وجود، او با غلبه بر تیلور فریتز آمریکایی خود را به جمع چهار نفر برتر رساند و حالا چشم به نیمهنهایی دوخته است. اگر بتواند آلکاراز را شکست دهد، شاید دوباره مقابل سینر به فینال برسد.
خود جوکوویچ در این باره گفته: «همه منتظر فینال بین این دو نفرند؛ اما من میخواهم برنامههای بیشتر مردم را خراب کنم.»
افتخارات او از مرز ۲۴ عنوان گرند اسلم و ۴۰ قهرمانی مسترز گذشته و رکورد ۴۲۸ هفته صدرنشینی در رنکینگ جهانی هنوز دست نیافتنی است. میل به قهرمانی در او خاموش نشده، اما نشانههای افت فیزیکی با بالا رفتن سن، کمکم نمایان میشود.
بدن جوکوویچ؛ بزرگترین مانع پیش رو
رقابتهای فشرده و نفسگیر نیویورک فشار زیادی بر بدن جوکوویچ وارد کرده است. او پس از پیروزی در مرحله یکچهارم نهایی تاکید کرد: «روزهای آینده برای ریکاوری بدنم حیاتی است.» او حتی ترجیح داد بین دو بازی تمرین نکند تا انرژی خود را حفظ کند. طبق گفته رایان هریسون، بازیکن آمریکایی، گرمکردنهای طولانی و مراقبت دقیق جوکوویچ از بدنش، مثال زدنی است.
با این حال، تجربه تنیس و هوش تاکتیکی او میتواند برگ برندهای باشد. همچنان در بازیهای بزرگ توانسته با سرویس قدرتمند و ذخیره نیروی خود، امتیازات لازم را کسب کند. بازده سرویسهای موفق و تعداد گیمهای برنده او در نیویورک همچنان چشمگیر است و سطح او در آزمونهای سرنوشتساز ثابت باقی میماند.
رقبا بیپروا و بدون ترس
بخشی از موفقیتهای جوکوویچ به خاطر احترام و حتی ترسی است که نسل قبلی رقیبانش (مانند مدودف، فریتز، زورف و تسیتسیپاس) نسبت به او داشتند. اما سینر و آلکاراز بدون چنین دغدغههایی روبهرویش قرار میگیرند. آنها بیآنکه تحت تاثیر اعتبار و شخصیت حریف افسانهای بایستند، بازی خود را تحمیل میکنند.
در حالی که سرعت عکسالعمل و انرژی جوکوویچ کاهش یافته، نقش تجربه و مدیریت لحظات حساس برای او پررنگتر شده است. کارشناسان نیز معتقدند که بازی پشت خط و پوشش زمین دیگر مانند گذشته نقطه قوت جوکوویچ نیست؛ اما هوشیاری او هنوز هم قابل اعتماد است.
آیا میتواند معادله را تغییر دهد؟
رقابتهای امسال اوپن آمریکا برای تماشاگر ایرانی یادآور پیوند تاریخ و آینده است. شاید سینر یا آلکاراز ورق را برگردانند؛ اما همچنان تا آخرین ضربه، جوکوویچ یک مدعی سرسخت باقی خواهد ماند. هیچ چیز برای او ناممکن نیست، حتی برهمزدن انحصار ستارههای جوان و بازنویسی تاریخ تنیس.
نظرات