تری یورات، کاپیتان و مربی پیشین تیم ملی ولز و باشگاههای معتبری چون لیدز یونایتد، کاونتری سیتی و تاتنهام هاتسپر، در سن ۷۵ سالگی درگذشت. وی اولین ولزی بود که به فینال جام باشگاههای اروپا (اروپایی امروز) رسید و بخشی از موفقترین دوران تاریخ باشگاه لیدز یونایتد محسوب میشود.
یورات بین سالهای ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۴، با لیدز قهرمان لیگ دسته اول انگلیس شد و سپس در سال ۱۹۷۵ به عنوان بازبک در فینال جام باشگاههای اروپا در برابر بایرن مونیخ حضور یافت. پس از دوره کوتاهی در کاونتری و تاتنهام، تجربههایی نیز در ونکوور و برادفورد داشت و در نهایت به مربیگری در باشگاههای ولزی و انگلیسی پرداخت.
مهمترین نقطه عطف دوران مربیگری یورات، حضور او بر روی نیمکت تیم ملی ولز بود؛ جایی که تیمش یک قدم تا صعود به جام جهانی ۱۹۹۴ فاصله داشت اما شکست تلخ مقابل رومانی مانع تحقق این رویا شد.
زندگی شخصی یورات اما با دو تراژدی فراموشنشدنی گره خورده است. مرگ ناگهانی پسر نوجوانش دنیل در سال ۱۹۹۲ بر اثر ناراحتی قلبی و نیز حضور او در آتشسوزی ورزشگاه برادفورد، آسیبهایی عمیق بر روح او بر جای گذاشت.
یورات از طرف جامعه ورزشی به خاطر فداکاری، جنگندگی و رهبریاش مورد ستایش قرار میگیرد. وی در سال ۲۰۱۷ وارد تالار افتخار ورزش ولز شد و نام او تا همیشه در خاطرهها خواهد ماند.
او حالا در کنار اسطورههای فوتبال ولز جاودانه است؛ مردی که نهتنها در مستطیل سبز، بلکه در مقابله با تراژدیهای زندگی، نماد مقاومت و رهبری بود.
ارسال دیدگاه