در سالهای اخیر، فوتبال اروپا و جهان شاهد افزایش چشمگیر تعداد مسابقات در سطوح باشگاهی و ملی بوده است. تورنمنتهایی چون جام جهانی، لیگ قهرمانان اروپا و جام باشگاههای جهان هر روز بزرگتر شدهاند و تعداد بازیها بهطور بیسابقهای رو به افزایش است.
فشردگی مسابقات و نگرانیهای جسمی بازیکنان
با این حجم بازیهای فشرده، سفرهای طولانی و اختلاف ساعت، بازیکنان بار زیادی را تحمل میکنند. بسیاری از باشگاههای بزرگ اروپا که همزمان در چند لیگ و تورنمنت حضور دارند، باید همواره نگران آسیبهای عضلانی، کاهش کیفیت ریکاوری و افت سطح آمادگی ستارگان خود باشند.
مثلاً تیمهایی چون نیوکاسل در همین هفته، سفر دشوار بیش از ۴۰۰۰ کیلومتر به باکو را تجربه کردند و بلافاصله باید مقابل تیمهای قدرتمند لیگ برتر مثل منچسترسیتی قرار بگیرند. این موضوع نه تنها ریسک مصدومیتها را بالا میبرد، بلکه موجب افت نتایج تیمها پس از بازگشت از بازیهای اروپایی میشود.
تحولات ساختاری و انتقادات فنی
اگرچه در کشورهای پیشرفته روی پزشکی ورزشی و ریکاوری سرمایهگذاری شده و امکانات بسیار بهروز فراهم گردیده، اما همچنان آمار مصدومیتهای عضلانی بالا است. کارشناسان عقیده دارند بازیکنان به دلیل افزایش سرعت بازی و تعداد شتابگیریها برخلاف گذشته، فشار بیشتری را متحمل میشوند و عملاً زمان بازیابی بین مسابقات کاهش یافته است.
گسترش تورنمنتها؛ آسیب به جذابیت مسابقات
افزایش تعداد تیمها در تورنمنتهایی چون جام جهانی و لیگ قهرمانان اروپا باعث میشود مراحل گروهی کیفیت و حساسیت کمتری داشته باشد و حتی تیمهایی با شکستهای پیاپی هم شانس صعود بیابند. بسیاری از علاقهمندان فوتبال معتقدند که محبوبترین رقابتها «آب رفته» و ارزش کیفی خود را از دست دادهاند.
حفاظت از سلامت بازیکنان و جایگاه لیگهای ملی
نمونه موفق خارج از فوتبال، لیگ NFL آمریکاست که تنها یک بار در هفته برگزار میشود تا ستارهها با نهایت آمادگی به میدان بروند. شاید لازم باشد فدراسیونها و برگزارکنندگان فوتبال نیز برای حفاظت از بازیکنان و ارتقای سطح رقابتها، برنامهریزی هوشمندانهتری اتخاذ کنند تا فوتبالِ واقعی و سطح بالا در کانون مسابقات باقی بماند.
ارسال دیدگاه