پس از انتصاب توماس توخل به عنوان سرمربی تیم ملی انگلستان در اکتبر ۲۰۲۴ و شروع رسمی کار او در ژانویه ۲۰۲۵، شاهد تغییراتی اساسی در این تیم بودهایم. یکی از مهمترین تفاوتها، تغییر رویکرد از سبک بازیکنمحورِ گرت ساوتگیت به سیستممحوری توخل است. ساوتگیت اغلب بهترین بازیکنان موجود را انتخاب میکرد و تلاش داشت سیستم تاکتیکی خود را براساس قابلیتهای فردی آنها شکل دهد؛ به همین دلیل، بازیکنانی همچون فیل فودن، کول پالمر و ترنت الکساندرآرنولد نقش مهمی در برنامههای ساوتگیت داشتند. اما توخل با هدف اجرای سیستم و تاکتیکهای مشخص، ستارههایی چون فودن، پالمر و الکساندرآرنولد را حتی از لیست خود حذف کرد و بازیکنانی چون مورگان راجرز را به علت سازگاری با نقش سیستمی مدنظرش، جایگزین آنها ساخت.
تحلیل سبک بازی
توخل تأکید زیادی بر سرعت انتقال توپ در منطقه میانی دارد و با برنامهریزیهای از پیش تعیینشده تلاش میکند خطوط دفاعی حریف را با سرعت و دقت بیشتری پشت سر بگذارد. نمونه بارز این موضوع در بازی افتتاحیه جام جهانی مقابل کرواسی دیده شد که تغییر جایگاه هری کین و جود بلینگهام باعث آزادسازی فضاها و ایجاد موقعیتهای خطرناک شد.
در دوره ساوتگیت اما، انگلستان با تکیه بر گردش آهسته و هدفمند توپ و حفظ مالکیت بالا، سعی داشت با صبر و اطمینان خط دفاعی حریف را تحت فشار قرار دهد. هرچند این رویکرد مقابل تیمهایی که علاقهای به حفظ توپ یا فشار بالا نداشتند، مؤثر بود، اما تدبیر تیمهای رقیب در استفاده از بلوکهای میانی و فشار منطقهای در سالهای پایانی حضور ساوتگیت باعث کاهش کارآمدی این سیستم شد.
نمونههایی از سبک بازی
آیا ریسکپذیری توخل به موفقیت منجر خواهد شد؟
توخل با اعمال تغییرات تاکتیکی و انتخاب بازیکنان بر مبنای تطبیق با نقشهای سیستمی، ریسکپذیری بیشتری نسبت به ساوتگیت داشته است. هرچند ممکن است این سبک با افزایش آسیبپذیری دفاعی همراه باشد، اما بسیاری از هواداران به امید عملکرد جمعی بهتر و فوتبال جذابتر، از این رویکرد حمایت میکنند.
ارسال دیدگاه