رنگهای بنفش و سبز که امروزه به عنوان نماد مسابقات ویمبلدون شناخته میشوند، تنها از سال ۱۹۰۹ به تصویب رسیدهاند. پیش از آن، رنگهای قرمز، آبی، زرد و سبز برای بیش از ۳۰ سال مورد استفاده قرار میگرفت. گفته میشود دلیل اصلی این تغییر، شباهت رنگهای قبلی به رنگهای مورد استفاده نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا بود و بر همین اساس تصمیم به انتخاب ترکیب جدید گرفته شد.
با وجود اینکه هیچ شواهد رسمی مبنی بر دلیل انتخاب بنفش و سبز وجود ندارد، نظریههایی درباره این انتخاب مطرح است. برخی باور دارند که سبز نماد زمینهای چمن مشهور ویمبلدون است و بنفش به حضور خانواده سلطنتی اشاره دارد. نظریهای دیگر به شعری قدیمی با اشاره به "تپههای سبز و بنفششده ویمبلدون" بازمیگردد یا حتی ارتباط با رنگهای جنبش حق رأی زنان انگلیس، هر چند شواهد قابل اتکایی برای این فرضیات وجود ندارد.
در سال ۲۰۱۶، برگزارکنندگان ویمبلدون موفق شدند این رنگها را به نام خود ثبت تجاری (Trademark) کنند؛ به این ترتیب استفاده از ترکیب سبز تیره (Pantone 349 C) و بنفش (Pantone 268 C) برای رویدادهای تنیس، لباسها و کالاهای مرتبط فقط در اختیار ویمبلدون قرار گرفت. این اقدام باعث محافظت از برند ویمبلدون و جلوگیری از سوءاستفادههایی مانند فروش بلیتهای جعلی شده است.
همچنین، یکی از سنتهای جذاب دیگر ویمبلدون پوشیدن لباس سفید توسط بازیکنان است که ریشه در دوران ویکتوریا دارد؛ زیرا آن زمان نمایش آثار تعریق، امری ناخوشایند تلقی میشد و لباسهای سفید باعث جلوگیری از نمایش آن میشدند.
ارسال دیدگاه